Italie 2012.

in bewerking!

zondag 20 mei.
Na een rit van zo'n 750km door Duitsland arriveren we in Weissensee, een wijk van Füssen bij ons pension, Weisser Hirsch.
De kamer ziet er goed uit met een ruim gedeeld balkon, het pension heeft een gezellig restaurant gedeelte waar we lekker eten.

maandag 21 mei
Na een lange dag op de weg, o.a. bij Bologna is het druk vanwege de aardbeving die op 20 mei om 4:00 uur de aarde deed schudden.
Het regent en na boodschappen te hebben gedaan in Dicomano kruipen we de berg op naar ons vakantie adres, is de weg eerst nog asfalt, langzaam gaat het over in een soort rivierbedding, althans naar ons idee.
Verrassend is de ligging en inrichting van ons vakantiehuis boven op de berg.
Het vakantiehuis heet Casa Lisa en het geheel heet Casalei dei Ciompi.
We worden ontvangen door de eigenaar en verrast op een flesje wijn.
Na wat handleiding over gebruik van diverse apparaten installeren we ons in de bungalow.
Van zwemmen zal vandaag wel niets komen.


Dinsdag 22 mei
Vanmorgen scheen de zon, na de vele regen van gisteren een hele opluchting.
Lekker ontbijt op het eigen terras met een adembenemend uitzicht op het landschap om ons heen.
Aansluitend wandelen we met Joep naar de kern van Corella, zo'n 3 km bergafwaarts.
De kern van Corella stelt niet veel voor, terug dan maar de berg op, via de rood witte route steken we een stuk af over een geitenpad, afzien is dat.
Terug op het terras aan het zwem,bad gebruiken we de lunch, in de zon.
We besluiten de route nar beneden via de andere kant te doen, naar Villore en dan vandaar naar Vichio, een iets beter weg dan naar Dicomano blijkt.
We doen ruig en drinken cappuccino op het plein in Vichio, voor wel € 2,40.
Dan via dezelfde route, maar dan tegengesteld naar Vaglia, naar het dorp Pratolino, mooi door de bergen.
We parkeren in het dorp en lopen naar het park van Villa Demidoff.
Het gehele park is in een soort van reconstructiefase, maar de wandeling is zeker de moeite waard.
Bijzonder zijn de zeshoekige kapel, de grot van Cupido en de Kolos van de Apennijnen, de laatste staat in de steigers.
Ook het verhaal van de voličre omgebouwd naar zwembad en later weer hersteld is, een plaatje.
Op de terugweg doen we boodschappen in Dicomano en besluiten een kleine kip te kopen om de braden op onze Cobb.
Tot onze verrassing blijkt de kip een duif te zijn, maar die smaakt ook best.

Woensdag 23 mei
Naar Florence vandaag met de trein uit Dicomano ca 50 minuten reistijd.
Denken de trein van 10:05 te nemen, kopen kaartjes totaal 2 pers + hond voor €18,40. Samen met een paar zweden wachten we af geen trein om 10:05, dus vertrekken we om 11:05, hadden we de kleine lettertjes maar moeten lezen.
Florence station SMN een drukte van belang.
Eerst maar eens een cappuccino op een klein terras aan de Piazza Santa Maria Novelle.
Dan op naar Giardino di Bobili, een park, de entree bedraagt € 10,00 pp en gezien het etenstijd is haken we even af.
Lunchen bij een restaurantje op de hoek van de Via Toscanella en de Via Dello Sprone.
De toscaanse biefstuk kost hier € 41,00 de kg, dat is dan ook de kleinste portie, we kiesen dan maar voor de verse tonijn.
Na de lunch verkennen we de stad, nadeel is dat Joep nergens mee naar binnen mag.
Ik bezoek dus alleen de Battistero, voor €5,-.
Voor alle kerken moet je entree betalen en de rijen zijn lang, zeker bij de Duomo.
Met de trein van 17:55 reizen we terug naar Dicomano.

Donderdag 24 mei
We beginnen de dag met lekker lezen en luieren bij het zwembad. Rond het middaguur besluiten we een pizza te gaan eten bij een restaurant in Vichio, maar eerst een cappu op het pleintje, dan na enig zoekwerk blijkt de Pizzeria gesloten.
Dan maar even verder zoeken naar een eetgelegenheid met een terras, want het weer is mooi, zo'n 28 graden.
We rijden de gehele omgeving af maar alles is gesloten, het seizoen is nog niet begonnen in deze streek.
Uiteindelijk doen we boodschappen, halen een verse pizza om af te bakken en rijden de lange macadamweg terug naar onze villa met oven.
Vandaag toch even het zwembad in, terwijl er een kleine regenbui overtrekt.

Vrijdag 25 mei.
We rijden bijtijds aan richting Arrezo, waar we een afspraak hebben voor de lunch bij Fattoria la Vialla , die niet bekend is in ons navigatiesysteem.
Eindelijk na zo'n 1:45 rijtijd, heel veel 50km wegen, komen we daar aan.
Het is er een drukte van belang, veel Nederlanders en Duitsers.
We dinken eerst een koffie 0,60, waar vindt je het nog?
Een bereidwillige Hagenees is bereid om op Joep te passen als wij de rondleiding doen.
De rondleiding is door het productiebedrijf en laat produtie en opslag zien, wijn proeven is een essentieel onderdeel hiervan.
Aansluitend schuiven we aan de lange gedekte tafel voor een fantastische lunch van 12:30 to 15:30, een aanrader.
De uitgebreide maaltijd is inclusief de verschillende wijnen van de Fattoria, die uitgebreid geproefd worden.
Tegen vier uur vertrekken we via een toeristische route terug naar Dicomano, waar we niet meer hoeven te dineren.
Als we bij Casali dei Ciompi uitstappen blijkt Joep mank te lopen, er is iets met zijn linker voorpoot.

zaterdag 26 mei
Een relax dag, wassen en drogen.
Ik doe wat boodschappen bij de Coöp en dat is het dan zo'n beetje voor vandaag
Joep likt wat af aan zijn poot en is niet tot bewegen aan te zetten.

Zondag 27 mei
Na het ontbijt rijden we richting San Godenzo, waar we in de buurt een wandeling willen gaan maken.
Het is met Joep nog steeds niet echt goed, hij blijft maar likken aan zijn pootje.
We parkeren de auto net buiten San Godenzo en wandelen door de prachtige natuur naar het dorpje Petrognano, af en toe zitten er stevige kuitenbijters hellingen bij.
Joep heeft ondertussen plaatsgenomen in mijn rugzak en hobbelt vrolijk mee.
Petrognano stelt niet zo heel veel voor en na bezoek aan de gesloten kerk, dalen we weer af.
We besluiten maar even ergens een hapje te gaan eten, maar dat is niet zo eenvoudig in deze omgeving, we belanden bij een pizzeria in Dicomano, echter de keuken is reeds gesloten.
De gastvrouw wil best nog iets regelen en er verschijnt een antipasta schotel, met diverse streek vleeswaren, die blussen we met een glas witte wijn.
Teruggekomen bij onze Casa blijkt dat Joep zijn pootje helemaal kapot heeft gelikten het lijkt aan het ontsteken te zijn.
Op internet zoeken we een dierenarts in Dicomano, die wordt gebeld, maar heeft geen dienst en verwijst naar de dierenkliniek in Rufina.
Bellen levert alleen maar de melding onbereikbaar op!
Dan maar in de auto en erheen.
De dierenkliniek blijkt gesloten te zijn en een bordje verwijst naar Pontassieve, echter zonder adres en om daar te gaan zoeken, nee dat gaat ons net iets te ver.
Terug naar da Casa en dan dat pootje maar inpakken en tot morgen wachten.

Maandag 28 mei
Na het ontbijt direct richting Dicomano, de dierenkliniek aldaar zal om 10:00 open gaan.
Niemand dus, ik bel het urgentienummer en dan blijkt dat de dierenarts autopech heeft en niet weet hoe laat ze er zal zijn.
Er moet er nog één zijn in Dicomano, dus op zoek dan maar!
We treffen een mevrouw met een hondje, die neemt ons op sleeptouw en uiteindelijk belanden we weer bij de kliniek met de autopech arts.
Na wat belwerk krijgen we te horen dat de arts er over ca een kwartier zal zijn, wachten dus maar weer.
En ja, na een kwartier arriveert Roberta, die het onderzoek voortvarend ter hand neemt en telefonisch een collega raadpleegt.
De taal is en blijft een beetje en probleem.
Uiteindelijk blijkt dat Joep een teen heeft gebroken, hij krijgt een injectie, antibioticum en een pootje in een drukverband.
Het advies is 8 dagen rust.
Bij de buurman kopen we een hondenkap, want hij mag niet aan de poot likken.
We doen dan maar boodschappen en gaan terug naar ons Casa de Vacance om de middag dan maar rust te nemen.

Dinsdag 29 mei
Vandaag koersen we via de toeristische route richtin San Gimignano, het stadje van de torens.
Buiten de kern liggen vele parkeerplaatsen, waar ook wij onze auto neerzetten.
San Gimignano heeft een oude ommuurde kern en vele bezienswaardigheden.
De plaats is bekend om zijn dertien torens die het silhouet van de stad domineren.
Deze zijn in de 12de en 13e eeuw door rivaliserende rijke families opgetrokken.
De torens deden dienst als woning en versterking, maar vooral als prestigeobject.
Op haar hoogtepunt had de stad zo'n 70 torens.
In 1990 is het historische centrum van San Gimignano opgenomen in de lijst van werelderfgoederen van UNESCO.
San Gimignano is een van de bestbewaarde middeleeuwse stadjes van Toscane.
We komen de Groningse mensen tegen die we ontmoet hebben tijdens de lunch bij de Fattoria.
Op het centrale marktplein is het gezellig druk en we besluiten hier maar eens lekker neer te strijken voor onze lunch.
daarna wandelen we nog wat door de stad en drinken nog een glas Vernaccia di San Gimignano Aan het einde bezoeken we een keramiek atelier, dat het stadje van rond de middeleeuwen heeft nagebouwd in keramiek, we krijgen een rondleiding.
Dan door naar Volterra 545 meter boven de zeespiegel en ons hotel, Foresteria-Volterra voor één nacht, net buiten de oude kern.
Tijdens de vroege Middeleeuwen werd Volterra aangewezen als bisdom van een uitgestrekt gebied en kwam een kleine bidruimte, toegewijd aan Maria en de eerste dom van de stad, tot stand.
Giusto was de eerste bisschop en beschermheilige van Volterra.,br> Een legende vertelt hoe hij op miraculeuze wijze de stad in de 6e eeuw redde door de van honger uitgeputte bevolking aan te sporen brood over de verdedigingsmuren te gooien, daardoor waren de Barbaren ervan overtuigd dat de stad tegen een lange belegering bestand was waarop zij zich terugtrokken en de stad werd gered.
We wandelen richting de oude stad, gesticht door de Etrusken,deze ligt op een heuveltop met uitzicht op de heuvels in de omgeving.
Eten doen we in een verrassend mooie oude wijnkelder, achter een delicatessenwinkeltje.

Woensdag 30 mei
Na het goed te noemen ontbijtbuffet vertrekken we, Jeanette wil graag nog eens naar Radicondoli, omdat ze daar 15 jaar terug ook was.
Het is ook een heel oud stadje boven op een berg.
We drinken daar een cappu en bespreken wat verder te doen.
Het wordt San Galgano, met zijn vervallen Abdij.
Het complex bestaat uit het Klooster van Rotonda van Montesiepi en uit de ruine van de grote Abdij van de Cisterciensers van San Galgano.
Op een heuvel boven de abdij ligt de bijenkorfvormige kapel van Montesiepi, die in 1185 gebouwd werd op de plek van de kluizenaarshut van San Galgano.
In de Rotonda van Montesiepi bevindt zich het in een rotsblok gestoken zwaard van San Galgano.
Galgano Guidotti (1148-1181) werd geboren in Chiusdino en ontwikkelde zich tot een dapper, maar losbandig soldaat.
Na een droomverschijning van de aartsengel Michaël trok hij zich als kluizenaar terug, ondanks de smeekbedes van zijn moeder Dionisia en zijn verloofde Polissena.
Toen hij probeerde zijn zwaard te breken op een steen ten teken dat hij de oorlog verwierp, werd het door een steen opgeslokt.
Niemand kon het eruit trekken.
Dit beschouwde hij als een goedkeuring van God.
Een toeristische trekpleister van jewelste, met veel bezoekers en een grote parkeerplaats.
De zon begint al wat warm te worden en de rugzak met Joep er in wordt steeds zwaarder.
Lunchen doen we in Monticiano, bij een wijnbar, met Vernaccia als hoofdgerecht.
Tijdens de lunch loopt de temperatuur op en we besluiten Siena te laten voor wat het is.
Toeristisch terug naar ons casa de vacance.
We treffen de eigenaar die ons uitnodigt voor volgend jaar in Florence in zijn B&B.

donderdag 31 mei
Een luie dag aan het zwembad, mooi een beetje kleuren in de zon.
Een beetje lezen en inpakken, morgen naar de Dolomieten.

Vrijdag 1 juni
Om half tien rijden we weg, voor de laatste keer "the terrible road to Dicomano", 3km macadam en 5km verschrikkelijk slecht asfalt.
Eenmaal op de snelweg vorderen we goed, we zijn dan ook rond twee uur in Bolzano, waar we de snelweg afgaan en weer tweebaans gaan, we stoppen voor lunch en krijgen een prima kalte platte opgediend.
Dan door de bergen richting Wolkenstein of wel Selva di Val Gardena, de dolomieten worden steeds massiever.
De gemeente Sëlva ligt op ongeveer 1563 m boven zeeniveau, in het Ladinische taalgebied.
Tegen vier uur arriveren we bij ons appartementje Linacia en installeren ons voor de laatste week van deze vakantie.
We verkennen Wolkenstein nog even en drinken een biertje op een zonnig terras,
Sëlva blijkt weinig authentieks te hebben en is echte een toeristen plaats.
Er is nog veel dicht, het zomerseizoen begint hier pas half juni.
Het appartement is niet echt groot en vrij donker, maar de sfeer is goed en de mensen aardig.

Zaterdag 2 juni
Na het ontbijt kuieren we op ons gemak naar Wolkenstein, via het steile voetpad.
We gaan even naar het Infocentrum, kopen daar een wandelkaart en drinken daarna cappu op een zonnig terras.
Bij de bakker kopen we belegde broodjes en na de rugzakken te hebben opgedaan vertrekken we via een steile absteig van zo'n drie kwartier richting Gröden Joch ofwel Passo Gardena, de verbinding tussen het Val Gardena en het Val Badia.
De pashoogte van de Gardenapas is een groene vlakte ingeklemd tussen het Sellamassief en de Pizzes da Cir.
Na het afzien komen op een mooi bewandelbare alpenweide, met een hut waar we kunnen picknicken.
Het landschap is imposant met zijn massieve kalksteenformaties.
Het laatste stuk naar de Joch is weer een smal laverend af en toe steil pad.
Joep neemt halfweg nog even een bad in een zwarte modderpoel, ziet er dus niet uit en stinkt.
Boven op de pas is het behoorlijk druk, met oa motorrijders, we drinken wat op een terras en Jeanette koopt een tiroler handdoek om Joep weer wat toonbaar te maken.
Hierna dalen we weer af, waarbij het laatste stuk, weer de steile kuitenbijter is.
Na te zijn uitgepuft wandelen we naar Sëlva waar we op één van de weinige terrassen een tafeltje vinden en uitsteken eten.

Zondag 3 juni
Het weer is wat wisselvallig en er wordt regen voorspeld.
We vertrekken met de auto om een deel van de Dolmietenweg te rijden, daarvoor moeten we eerst naar de SellaJoch, Passo Sella 2213mtr.
Daar aangekomen worden we getrakteerd op het uitzicht op reddingsoefeningen met de bergheli, leuk om mee te maken.
Joep rolt zich nog even door de sneeuw, die op deze hoogte nog in vlekken aanwezig is.
De dolomietenweg, althans het deel dat wij rijden van Passo Sella naar Cortina is echt soms adembenemend mooi.
De pas is gelegen op een smalle bergrand, Het uitzicht op het Valle di Fassa en de Marmolada met haar gletsjer is goed, maar het zijn de drie pieken van de Sasso Lungo die de meeste aandacht trekken.
Ook passeren we passo Pordoi 2239mtr met heel veel haarspeldbochten.
We stoppen nog even om van de route af te wijken om een slotruine op een rotspunt te bekijken, het is slechts beperkt toegankelijk.
Boven op de Passo Falzarego 2105mtrlaten we weer een kalte platte serveren met een mooi glaasje wijn.
Ook genietend we van het fraaie berglandschap, met de rechts steenklomp Monte Averau 2648mtr en links Monte Lagozuoi 2803mtr.
Cortina is een echt behoorlijk grote toeristenplaats, vanuit hier gaan we terug via de Passo Falzarego, waar we afslaan naar het noorden en via de Grödner Joch 2121mtr, weer afdalen naar Wolkenstein.
Het is gelukkig de gehele dag droog gebleven.
Voor het avondeten haal ik Pizza Diavola en voor Jeanette een quattro formaggi in het dorp, heerlijk met de Frascati erbij.

Maandag 4 juni
De voorspelde regen is gearriveerd en het valt er stevig uit, dat wordt dus even zoeken hoe of wat te doen.
Gelukkig wordt het opgelost doordat de poot van Joep verder ontstoken blijkt te zijn en dus maar weer op zoek naar een dierenarts, er blijkt er één in Brixen te zijn, waar we na een telefoontje terecht kunnen.
Gelukkig brengt ons navigatiesysteem ons daar zonder al te veel problemen naar toe.
De regen blijft hardnekkig vallen.
Joep blijkt een harde grashalm in zijn voet te hebben gekregen, waarschijnlijk bij het uit de auto springen.
Onder narcose wordt zijn pootje kaal geschoren en het sprietje verwijderd.
Het pootje wordt weer keurig ingepakt en we kunnen weer op pad.
We lunchen in Sant Christine, weer met een kalte platte en een spiegelei met dolomietenspek.
Omdat Joep zijn verbandje verliest gaan we op zoek naar de farmacie, want een gewone drogist hebben ze in Italie niet.
Je komt hier niet gemakkelijk aan verbandmiddelen en ze zijn peperduur, 16 euro voor een rolletje sporttape.
Terug naar onze ferienwohnung en vanwege de regen maar wat spelletjes doen.
Uit eten bij Bellavista een mooi restaurant, waar ze een goede grillschotel serveren.
Als we teruggaan naar ons appartement zien we gouden bergen, dat willen we nog even wat beter bekijken.

Dinsdag 5 juni
Het weer is opgeklaard en de zon schijnt uitbundig, temperatuur is nog aan de lage kant 17gr.
We lopen naar het dorp voor een cappu en kopen belegde broodjes.
De wandeling voor vandaag is de rondweg om Wolkenstein, ca 10km.
Via een route door het dorp komen we uiteindelijk terecht in het Langental, met zijn Silvesterkapelle, met zijn 300 jaar oude fresco's.
Even later passeren we de burgruďne Wolkenstein uit de 13e eeuw.
De burcht was van de Tiroler adellijke familie Wolkenstein-Trost een familietak van de Heren von Villanders, de huidige eigenaar van de ruďne.
Het bijzondere was dat de burcht deels in de rotswand was gebouwd.
Via de kruisweg terug naar het dorp, met fraaie uitzichten vanaf boven op Wolkenstein.
Op het dorpsplein drinken we wat en dan terug naar ons casa de vacance.
We lezen wat en zonnen wat en eten bij een pizzeria in het dorp weer een uitstekende Italiaanse maaltijd.

Woensdag 6 juni
In het gidsje Dolomietenactief vinden we een rondrit die start vanuit Brunico, aangezien het weer wisselvallig is besluiten we deze rondrit te gaan maken.
Omdat het voor ons niet echt logisch is te starten in Brunico, haken we aan in Longega en rijden de route in tegengestelde richting.
vanaf Longega rijden we door een aantal lange tunnels naar Brunico.
Brunico is een mooie plaats met een levendige winkelstraat in het oude gedeelte, jammer dat die Italianen alle winkels om 12:00 dichtgooien en dan pas na 15:00 weer opengaan.
We verlaten Brunico en rijden naar het mooie dorpje Valdaora di Sopra, daar lunchen we.
Dan vervolgen we onze weg via de Passo Furcia, 1759m, een rustige goed berijdbare weg, door de bossen van Sorafurcia.
Naar beneden rijdend komen we uit in San Vigilio, dit aardige dorpje is nog niet begonnen met het seizoen, dus er zijn nog niet veel terrassen.
Na de cappu rijden we via de GrödnerJoch weer naar Wolkenstein.

Donderdag 7 juni
We zijn bijtijds op en rijden naar de kabelbaan in Ortisei, waar we de auto parkeren, tarief €6,00.
Bij de kassa kopen we tickets €15,50pp voor de kabelbaan en vertrekken naar boven, richting mistige Seiseralm.
Boven gekomen nemen we eerst een cappuccino en dan op pad, eerst door het fraaie landschap in 1,5 uur naar Saltria waar een paar gesloten hotels staan.
Af en toe breekt dan toch de zon door op de hoogst gelegen alm van Europa.
We besluiten wat te eten en komen uit bij het restaurant van Floralpina, we kunnen zelfs buiten eten.
Verder via een andere route terug richting het kabelbaanstation, soms laten de machtige toppen zich zelfs even zien.
Wij vinden de Seiseralm een echte aanrader en zeker de moeite waard om er nog eens terug te komen.
Na een pittige tocht komen we terug bij het station en drinken een wel verdient biertje.
Met de cabine dalen we weer af naar Ortisei en de gewone bergwereld.

Vrijdag 8 juni
Bijtijds rijden we naar Ortisei en bezoeken daar het centrum, een mooie voetgangerszone met fraaie winkels, we kopen bij een mooie speciaalzaak tirolerspek voor op brood en een stuk buikspek voor thuis.
Jammer genoeg gaan de winkels ook hier van 12:00 tot 15:30 allemaal dicht.
Dus rijden we door naar Castelrotto, een levendig plaatje met een oude kern, er zijn hier al behoorlijk wat toeristen.
Maar het plaatsje leent zich daar ook voor, op diverse terrassen is live muziek aanwezig.
We lunchen op een panoramaterras met uitzicht op het sciliarmassief, 2564 mtr hoog.
Boffen dat we overdekt zitten als de bui losbarst, gelukkig duurt het niet lang en kunnen we droog terug naar de auto.
In Selva slaan we nog even wat wijn in om mee te nemen naar huis, om de smaak nog even te proeven van de vakantie.